Balans

Ik zou me eigenlijk fantastisch moeten voelen met al dat yoga-en van me, dat mediteren, studeren, bewust eten en al dat evenwichtige werken en leven. De realiteit; ik ben nog steeds zo niet in balans. En als yogadocent behoor je dat natuurlijk wel te doen… Evenwichtig moet ze zijn, een inspirerende afspiegeling van haar eigen goede handelen, want niets zo demotiverend als een huichelende pastoor. Practice what you preach, niet waar?

Maar ik ben dus alweer verkouden. De derde keer dit seizoen. Ik heb vanmorgen alweer te lang in mijn bed gelegen. Ik heb net gewoon nóg een hele grote kop café latte gemaakt, terwijl ik na een halve kop al onrustig word. Ik eet ook gewoon weer chips, terwijl dat nog wel op mijn goede voornemens lijstje stond. Verder kijk ik te veel tv, vooral zappend en slechte programma’s en laat ik de schone was een maand in de wasmand liggen. Die verkoudheid heb ik trouwens overgenomen van mijn eigen yogaleraar die, voor het eerst sinds ik hem ken in al die jaren, ook ziek was. Thank god, he’s human too.

Het is natuurlijk zo niet realistisch dat ik altijd in balans kan zijn en toch streef ik er de hele tijd naar.  Ondanks dat ik steeds langer op mijn koord door de lucht kan lopen, voelt het toch als falen als ik val.  Alsof er steeds meer toeschouwers zijn die meekijken waarvoor ik het goed voor wil doen.

Ergens hebben we mensen nodig waar we tegen op kunnen kijken. Personen die we bewonderen, die inspireren, motiveren en een ideaal vertegenwoordigen. We dichten ze een status toe maar als blijkt dat deze mensen ook menselijke trekken hebben, zijn we hevig teleurgesteld. De leider die het over hogere idealen heeft en ondertussen minnaressen op na houdt of de succesvolle verslavingsgoeroe die relaties aangaat met zijn kwetsbare cliënten of de beroemdheden die eindigen met een overdosis. We zijn teleurgesteld als mensen niet zijn wat we graag willen dat ze zijn maar tegelijkertijd is er een soort genoegdoening als een ander faalt. Alsof het mislukken, je eigen disbalans rechtvaardigt. Zie je wel, zelfs die persoon redt het ook niet om perfect te blijven. Hè fijn.

Maar ik zat te denken, dat we niet alleen die verwachtingen hebben van beroemdheden of bijzondere mensen. We hebben die verwachtingen ook van een partner, een ouder, broer of zus, een baas of een werknemer, een kind, een leraar en noem maar op. We willen ergens dat de ander perfect is in zijn rol. We hebben een beeld gevormd van hoe iemand moet zijn en als die persoon zo niet is, stelt die persoon teleur of veroorzaakt zelfs pijn omdat die persoon iets niet kan geven wat we willen van die ander. We wijzen de ander af omdat diegene niet volledig je voorbeeld kan zijn of het gevoel geeft je compleet te maken en we gaan op zoek naar de volgende die dat wel kan. Soms lukt dat. Een tijdje. Totdat het volgende gemis in jezelf optreed en je teleurgesteld bent dat de ander het alsnog niet kan vullen. Ach, wat zij Shaffy het toch mooi ‘Mens, wat je zoekt kan geen ander je geven ‘.

Dus mijn pleidooi is er eigenlijk een van de ideaalbeelden loslaten. Als we zelf die van anderen kunnen loslaten, dan kunnen we misschien ook die van onszelf loslaten? We vervullen allemaal wel rollen waarbij we een voorbeeld voor een ander willen of moeten zijn. Als ouder, als leidinggevende, als oudere broer, als misschien wel als kunstenaar of artiest. Hebben we niet allemaal een soort ideaalbeeld in ons hoofd hoe we die rol moeten uitoefenen en de angst om hierin te falen? Om ontmaskert te worden in onze rol? Op de goede dagen kunnen we die voorbeelden zijn. Kunnen we de kar trekken en met elke tegenslag omgaan. En dan de mindere dagen. De dagen dat je slecht hebt geslapen of de dagen dat de wereld gewoon stom is, zonder reden. Dat de wereld dan nog steeds vraagt dat je die rol speelt. Want zo voelt het dan; spelen in plaats van zijn. De dagen dat je door de mand valt voor je gevoel omdat je niet eens een voorbeeld voor jezelf kan zijn.

Als we nou eens gewoon van elkaar accepteren dat we gewoon maar aan het oefenen zijn en ondertussen naar het goede streven. Als we nou eens ophouden met de ander nodig te hebben om jezelf compleet te voelen dan hoef je niet teleurgesteld te zijn in een ander. Niet in je ouders die je niet perfect hebben opgevoed, niet in je partner die je de helft van de tijd niet lijkt te begrijpen, niet in je vrienden die niet vaker bellen om te horen hoe het met je gaat. Als we niet meer van een ander verwachten, kan ook de ontspanning naar jezelf ontstaan. Dat je enige streven hoeft te zijn, is om bij je eigen kern uit te komen van waaruit je oprecht kan leven en functioneren. Hoe meer je bij die eigen oorspronkelijkheid terecht komt, hoe meer je oprecht alle rollen kan uitvoeren.

Balans. Het heeft dus te maken met bij jezelf komen. Daar diep van binnen zit alles waar je naar verlangt. Alle balans, kracht, liefde, kennis en inzichten. Raak ik uit balans dan ben ik het contact met mezelf en daardoor met mijn omgeving kwijt. Ik weet dat als ik elke dag tijd inruim om dat contact te maken, dat ik dan in balans kom en steeds langer blijf. Dat is de functie van yoga en meditatie voor me. Het leert me afstemmen, alsof je een bepaalde zender op de radio zoekt, nadat je opeens beseft dat je de hele tijd onbewust naar Sky Radio hebt geluisterd. En je weet wanneer je de juiste frequentie te pakken. Je weet het, want daarna lijkt alles vanzelf te gaan. Moeiteloos. Alsof de goden met je zijn.

En ik loop gewoon verder over dat evenwichtskoord en ondanks dat ik regelmatig wankel en val, besef ik me ook dat ik steeds langer het evenwicht kan behouden en dat vallen relatief is. Balanceren is een stuk makkelijker als er helemaal geen afgrond is. Dat het koord gewoon een krijtlijn op de stoep blijkt te zijn. Ik faal! Och, wà erg. En ik stap weer op de krijtlijn, gniffelend omdat er helemaal geen olifant uit de stoeptegels is gekropen.