Your mind needs a puppy class….

Apart, sinds ik terug ben van mijn reis uit India vind ik de lawaaiige, drukke weg waaraan ik woon helemaal niet meer zo hectisch als eerst.

Voordat ik vertrok had ik duidelijk even behoefte aan rust en nog meer aan stilte. Stel je voor 3 weken India, een retraite in de Himalaya, uitzicht op een riviertje dat later de Ganges vormt en witte toppen in de verte, apen in de bomen en geluid van tempels uit de buurt. Mijn idylische 7 years in Tibet visioenen werden echter bruut verstoord door ronkende en stinkende dieselbussen onder mijn raam, toeterende jeeps en luidruchtige Indiaase families in ons hotel. En ondanks deze bizare ruis, zie je de gemiddelde Indiër ongestoord rustig op zijn plekje zitten, beweegt of eerder schut zijn hoofd ritmisch omhoog om je vol onbegrip aan te kijken als je vraag of het wat stiller kan. Welk lawaai? Mijn les was geboren of ik wilde of niet.

Ik vroeg aan Swami Yogananda, de Indiase leraar waarvan we les kregen, hoe kan ik me hier maar ook in mijn eigen leven thuis afsluiten voor het lawaai en prikkels om me heen? Zijn antwoord was kort, krachtig en frustrerend. GO INSIDE.

Heel mijn leven heb ik last van te prikkels. Ik heb vooral geleerd om ze uit de weg te gaan, want dat helpt. De natuur in. Rust opzoeken. Op tijd terugtrekken van mensen, massa’s en prikkels. Maar tijdens deze reis werd ik opnieuw geconfronteerd met prikkels waar je soms niet weg van kan gaan. Dat ik ondanks mijn ervaringen met yoga en mediteren, mezelf nog steeds ergens verlies in het contact met anderen. Ik heb  dus niet alleen last van te veel prikkels maar ook dat ik de energie van anderen overneem waardoor ik me ongemakkelijk, nerveus, onzeker of te bewust van mezelf voel. Kortom ik ga uit mezelf en waarschijnlijk hebben we dat allemaal wel een beetje als we er op letten.

En daar, te midden van al die prikkels was er opeens een wijs man die zei; wat nou als je te midden van die prikkels blijft zitten en werkelijk contact maakt met jezelf. Herhaal je mantra, blijf goed in en uitademen en weiger om nog langer van jezelf weg te gaan. En ergens klinkt het te simplistisch. Want bij elke vraag die ik op werelds vlak wel aan hem had, was eigenlijk altijd wel het antwoord, GO INSIDE my dear. JAAAA! Maar hoe dan? Wat is dat dan echt, inside?

Practise, practise, practise. In elke situatie weer, blijf jezelf observeren of je bij jezelf kan blijven en wat je moet doen om dat te trainen. Net als een puppy die je 10 keer, nee 1000 keer moet zeggen, nee niet weglopen, hier, zit, STAY. Het is langzaam leren begrijpen wat we binnenkrijgen door onze zintuigen en de keuzes die we hier in kunnen maken. We zijn ons zo niet bewust van hoe die zintuigen ons hele leven bepalen en eigenlijk constant lopen te stuiteren en ons handelen omzetten in verlangen naar allerlei dingen; spullen ,eten, drinken, aandacht, sex en noem maar op. Wat gebeurt er met ons als die zintuigen stilvallen? Waarom vind ik camperen, natuur en spartaanse omgevingen toch zo fijn? Precies omdat mijn zintuigen daar tot rust komen en ik een gevoel ervaar van tevredenheid. Een rust. Heelheid.

En opeens, daar in India werd me iets duidelijk. Ik weet al langer dat je die zintuigen kan tackelen en hoe je zo van je  slechte gewoontes af kan komen maar er ontstond een nieuw inzicht. Tot nu toe heb ik ze altijd getackeld door weg te gaan van de prikkels maar wat als dat niet kan? In plaats van overrompeld te worden kan je ook leren om ze te ontstijgen, als het ware geen aandacht meer te geven. Simpel? Het is briljant! Als je verliefd bent, denk je toch ook alleen maar aan die persoon en heb je niet door wat er om je heen gebeurt. Als je niet aan een olifant mag denken… wat je aandacht geeft, groeit.  Zowel in positieve als negatieve zin. Als je gefocust bent op pijn, lichamelijke kwaaltjes, lawaai, irritatie dan zal het gevoel aanzwellen. Als je je richt op geluid dan wordt het lawaai. Richt je op het goede, het positieve, het wezenlijke, het liefdevolle in jezelf of anderen dan zal dat groeien. Haal je je aandacht weg van geluid dan wordt het meer iets dat komt, aanzwelt en weer gaat. Zoals alles in in het leven. Alles wat je vasthoudt heeft geen ruimte om te transformeren in iets anders. En dat is ook de kunst van bij jezelf blijven.  Weten waar jij je aandacht op richt en in die zin je mind, je geest die de hele dag gedachten door fabriceert. Het gaat er dus niet om hoe je kan voorkomen hoe prikkels binnen komen, maar hoe je voorkomt dat je weg gaat van jezelf. STAY. 

En helaas is het niet simpel. Het is hard werken. Trainen. Net als bij de yoga oefeningen. Daar beginnen de eerste stapjes van meditatie. Die geest trainen om niet constant weg te rennen. Die zintuigen die alle kanten op stuiteren. Naar dat ijsje, dat meisje, nog 1 wijntje of sigaretje of dat ene jurkje of plaatje omdat je zo hard hebt gewerkt, je het nodig of verdiend hebt. Word de regisseur van je eigen stuk, zei de Swami verder nog. Je kan je hele leven als een acteur gewillig meespelen, maar zou je niet liever echt je eigen keuzes willen maken? Mediteer elke dag op een vaste plek en een vaste tijd en KEEP YOUR MIND BUSY, INSTEAD OF YOUR MIND KEEPING YOU BUSY. Hoe heerlijk zou het zijn als we gewoon scherp kunnen zijn maar dat we niet constant het gekwetter van onze geest horen. Het oordelen, het vinden van, het zorgen maken om etc. Door meditatie leer je die ruis weg te laten, waardoor je steeds meer een heldere geest krijgt en je dus ook andere keuzes vanzelf gaat maken in je leven. En ja, ook anders met ruis kan omgaan. Doordat je weinig ruis in je hebt, lukt je ook steeds meer om het lawaai in het dagelijkse leven geen aandacht te geven.

Swami Yogananda maakte een vergelijking met dat we wel een rijbewijs hebben maar nog geen idee hebben hoever we hiermee kunnen komen. We hebben wel wat rijervaring maar geen idee hoe mooi het bij wijze van, in Spanje is. We blijven maar rondjes rijden in Nederland terwijl er zoveel grenzen te ontdekken zijn. Dat bewustzijn is zo onmetelijk groot en krachtig maar we gebruiken daar nog maar zo’n ontzettend klein gedeelte van omdat we nooit geleerd hebben hoe. En je kan er veel over horen en lezen maar een ding werkt maar echt; doen.

Dus sinds ik terug ben is dat waar ik me aan overgeef en voor het eerst zonder moeite. Alsof er een zaadje gepland is en ik het alleen maar water of aandacht hoeft te geven om weer iets te groeien. Toegewijd. Door de lessen in India lijkt het alsof ik meer snap waarom ik aan yoga doe en vooral wil mediteren. Welke grenzen ik aan het onderzoeken ben, wat ik wil trainen en waar ik naartoe wil gaan in mijn ontwikkeling. Ik heb een persoonlijke mantra en een mala gekregen en als een katholiek van weleer draai ik mijn rozenkrans in de ochtend rond en bid als het ware mijn Weesgegroetjes met een werkelijk doel.  En echt, ik voel iets veranderen. Alsof er minder in mijn geest blijf zitten en me minder druk maak om dingen  maar tegelijkertijd is die geest, of eerder mijn intellect dat daar boven uit stijgt, scherper. Ik voel duidelijker wat ik wil, waar ik naartoe wil zonder dat ik word afgeleid door emoties, ruis en gedachten. Maar het blijft hard werken. Elke dag weer.

Als afsluiter nog een uitspraak van Swami. Jullie doen wel aan meditatie maar niet consequent. Daardoor graaf je constant nieuwe gaten in je bewustzijn. Dan weer hier, dan weer daar maar nooit diep. Als je elke dag door blijft graven in hetzelfde gat, elke dag mediteert in plaats van soms wel en dan weer niet, dan pas zal je de diepte ingaan en de resultaten echt voelen.  The man has a point. Ik ga mijn tuinschepje maar eens omruilen voor een spade.